Veren of Lood: Brexit – The People’s Prime Minister

Veren Of Lood

 

Wie zoals ik een fan is van het UK’s huidige prime minister Boris Johnson, beleeft zware tijden. Het grijpt me naar de keel hoe hij door het anti-Brexit establishment van politiek en media zwart gemaakt en in de rug gestoken wordt, en de ene valse beschuldiging na de andere aan zijn broek krijgt.

Zelfs zijn eigen broer liet hem in de steek. Je verwacht dat hij ieder moment onder de druk zal bezwijken, maar vooralsnog lijkt hij goed bestand tegen de hysterische razernij die hij over zich heen krijgt. Die is vooral bestemd voor die ene zaak waaraan hij zijn politieke carrière heeft opgehangen: gevolg geven aan de uitslag van het referendum uit 2016.

  • Een maand of wat geleden gebruikten buren van zijn vriendin nog professionele apparatuur om het geluid van een ruzietje tussen haar en Boris op te nemen, waarna ze de politie belden. Die nam poolshoogte en vond niks verontrustends, maar deze buren -socialistische millennials en fanatieke Remainers- gaven niet zo snel op. Ze stuurden de opnames naar de Guardian, die daarop een opgewonden stukje plaatste, alsof de premier zijn vriendin had mishandeld.
  • Johnson roept daar dingen die niet gezegd mogen worden, bijvoorbeeld dat een oppositieleider die dikke vrienden was met de IRA en het Britse kernwapenarsenaal meteen wilde vernietigen, nooit de sleutels van nummer 10 zou moeten krijgen. Of dat Jo Swinson, de nieuwe leider van de LiberaalDemocraten, die hem aan één stuk door voor ongeschikt als premier en rotte vis had uitgekafferd, in het geniep brieven stuurde naar Juncker van de EU. Om die op het hart te drukken vooral niet aan Johnson toe te geven. Een actie die opgevat kan worden als hoogverraad. Die onthulling had ze overigens niet zien aankomen: haar blik na deze bekendmaking zal ik nooit vergeten.
  • Johnson gebruikt binnen en buiten het Lagerhuis woorden als ‘surrender’, ‘collusion’ en ‘humbug’, om te beschrijven wat de oppositie doet en zegt. Die oppositie huilt krokodillentranen en zeurt dat zulke woorden levensbedreigend zijn, verwijzend naar hun collega Jo Cox, die in de aanloop van het Brexit-referendum werd vermoord door een gestoorde rechts-extremist. In het licht van wat Johnson zelf allemaal naar zijn hoofd krijgt, houdt hij zich nog enorm in. Met als abject dieptepunt een komiek die met het afgehakte en bloederige hoofd van de premier op een podium stond te zwaaien, en daarbij luidkeels werd toegejuicht.
  • Johnson bood al tweemaal verkiezingen aan en daagde de oppositie uit met een motie van wantrouwen te komen, maar dat vertikken ze. Ten eerste staat Labour een electoraal pak slaag te wachten, ten tweede zou Johnson in de noodzakelijke aanloop van anderhalve maand naar verkiezingen wel eens een No-deal Brexit kunnen bewerkstelligen, volgens de oppositie zo schadelijk als de pest en de hongersnood tegelijk. Maar de voornaamste reden is dat de premier politieke schade oploopt zolang hij machteloos op zijn plek moet blijven zitten.

 

Lees hier verder